Тоолук кыз, жан шеригим, жагып калдың,
Чагылган жангандай бир жанып калдың.
Капыстан сезимиме бүлүк салып,
Адашкан мергенчидей мен калып калдым.
Кайырма:
Издегеним, сен элең далайдан издегеним,
Канча ирет өзүңдү издебедим.
Кечтентип жолугууну, эмнеге «күздө» дедиң?
Тоолук кыз, назданбачы, талып кеттим,
Тоолордун шар суусундай агып кеттим.
Адашып жалгыз калган кайберендей,
Арзуумду айта албастан мен калып кеттим.
Кайырма
Тоолук кыз, томсортпочу өчүң бардай,
Элесиң тиктей берем көзүмдү албай.
Кайрылчы, кадырлашып жүрөлүчү,
Бир-бирин кыя албаган асылдардай.
