Асман бүркөк, асман сырдуу көрүнсө,
Дарактардан жалбырактар төгүлсө.
Тынчы кетип, бугу толгон көңүлүм,
Булуттардай уйгу-туйгу бөлүнсө.
Мен сени эстеп, тартып санаа-убайым,
Күн бүркөлбөй, мен бүркөлгөн убагым.
Терезеңди жалбырактар аймалап,
Терезеңден жалдыраса ай карап.
Терезеңди черте качат уктатпай,
Тегеренип кошо жүрсө жарганат.
Ал жарганат, ал тынчы жок жалбырак,
Ал ай менмин карап турган жалдырап.
Ыйык сырды мен билсем да, сен билсең,
Сен түш көрсөң, ал түшүң мен кирсем.
Сүрөтүңө мас болгондой таң калып,
Сөз сүйлөбөй сени тиктеп телмирсем.
Бир сен үчүн унутуп бүт дүйнөнү,
Билгин, жаным, жүрөгүмдүн күйгөнүн.
