Казахские песни Узбекские песни

Песня «Ысык-Көлдү сагынуу»
исполнителя Гульнур Сатылганова.
Скачать или слушать онлайн

Текст песни:

Кыялымда ак куу болуп,
Учуп жүрөм көл үстүнөн.
Көк асмандын мейкининде,
Балык сымал эркин сүзөм.

[Кайырма]
Алыс кетсем, куса болуп,
Сагынам салкын төрүн.
Алтын көлүм, Ысык-Көлүм,
Сагындым мен толкун көркүн.

Байыркынын, бабалардын,
Сөзү калды көл бетинде.
Балалыгым эстен чыкпайт,
Изим калды көл четинде.

[Кайырма]

Кыялымда учуп барам,
Бийик чокунун үстүнөн.
Кылым карып, кырлар ашкан,
Кыргыз көлү чөкпөсө дейм.

Другие песни исполнителя:

  • Жакшы дос өчкөн жанга от берет, Жаныңды жан досуңа кош демек. Жаркыбай жалаң гана майрамда, Жабыкканда жарык берген дос керек. Көрө албас, ич тардыкты жойгула, Бөлүнбөй акыреттик болгула. Сыр билги досуң тунук күзгүдөй, Сынып калса келбес кайра ордуна. Кайырма: Сырды бек сактаган, сыртымдан сатпай, Тунук бол көз жаштай, досторум менин. Чыр сөздү айтпаган, чындыктан кайтпас, Күн болгун батпаган досторум менин. Сүйүнтүп тарта бербей сыйыңды, Күйүнтүп айта жүргүн сыныңды. Күн достор силер менен бөлүшөм, Бир тууганга билдирбеген сырымды. Күлгүлө карегимден баш багып, Жүргүлө жүрөгүмдө сакталып. Баарыңды күн достор деп атадым, Бар да силер баскан жолум жапжарык. Кайырма: Дооруңда түркүн адам кабылат, Дос изде, душман өзү табылат. Ар убак нурун төксө күн достор, Аз өмүрдө бүт армандан арыла.
  • Аскасы көктү тирегендей, Кайберен зоого түнөгөн, эй. Көркөмү сонун биздин жер, ай, Бүркүтү булут жиреген да. Булактар шыңгыр үн курап, ай, Таш жарып чыккан мүрөк сен. Ала-Тоо элдин сыймыгы, ай, Бабабыз Манас жердеген. Кайырма: Абалтан кыргыз жердеген, ай, Айтылуу кутман элден мен. Кылымды кымтып кыз куумай, Жигити намыс бербеген. Улак, ий, тартыш, ат чапмай да, Таң калат адам көрбөгөн. Таңшыса күүлөр төгүлүп, ай, Ата Журт шаңга бөлөнгөн, эй! Меймандос өзү пейли кеңдей, Даңктаймын ырдап сени мен, эй. Канымда кошо айланган, ай, Ак пейил кыргыз эзелтен да. Туу кармап антка бек туруп, ай Достору үчүн кол белен. Салттарын жандай сактаган, ай, Ойлонуп сыпаа сүйлөгөн. Кайырма: Абалтан кыргыз жердеген, ай, Айтылуу кутман элден мен. Кылымды кымтып кыз куумай, Жигити намыс бербеген. Улак, ий, тартыш, ат чапмай да, Таң калат адам көрбөгөн. Таңшыса күүлөр төгүлүп, ай, Ата Журт шаңга бөлөнгөн, эй!
  • Жолукпай калсаң эгер, Сендейди табар белем? Жан дүйнөм толот беле? Өзүмө суроо берем. Кезикпей калсаң эгер, Бактымды табар белем? Жомогуң болбойт эле, Дегендей муздайт денем. Эң таттуу күндөр өткөн, Көл жээкте бирге болгон. Сыйкырын сезет белем, Жолукпай калган болсом? Жаркыган айлуу түндө, Таңдардын аппак аткан. Сырын ким мага ачмак, Калсаң сен жолукпастан? Ырларым сага арнаган, Кас туруп басат беле? Сырларым ичке каткан, Мен кимге айтар элем? Тагдырга ыраазымын, Өзүңө жолуктурган. Өмүргө азык болгон, Сезимге толуп турам.
  • Уйкуман серпилгенде алыс жактан, Айылдын ак таңдары эске келет. Жолунун боз чаңдары көздөн учуп, Көңүлүм өскөн жерге имерилет. Чыгыш жак ак шоокумдан көйнөк кийип, Бетинде жылдыз өчөт бийик көктүн. Апалар таңда туруп уй сааганда, Желге ойноп жыты келет жылуу сүттүн. Туулган жер, кудуретиң сагындырып, Элесиң көз алдыма мелт-калт этет. Айылыма өзүм жетпей, оюм жетип, Yмүтүм закымдарга батып кетет.