Аралап шаар ичин басып жүргөн,
Андагы ак буурул түн эсиңдеби?
Ойгонуп уйкусунан жымыңдашкан,
Оттору Фрунзенин кечиндеги.
Убакыт суудай акты, унутпадым,
Ачылган аппак гүлдөй күлгөнүңдү.
Ал түндү айта бердим жетине албай,
Калтырбай бул дүйнөгө билгенимди.
Үн катпай мени тиктеп бак-дарактар
Жүрөктө сагынчыма карашкансып
Негедир канаттуулар учуп өтсө
Сезилет сени көздөй бараткансып
Эстеймин элесиңди көзүмдү талбай,
Азыр мен амалым жок алыс жакта…
Түшүмдө күндө сени жолуктурам,
Ырахмат миң мертебе махабатка.
Талкалап баарын бүттүң,
Эң назик көңүлдөрдү.
Текебер мүнөзүңө,
Үмүттөр көмүлгөнбү?
Үмүттөр көмүлгөнбү?
Кайырма:
Жүрөктөр сенсиз кагып.
Ыйлады дагы, дагы.
Кол шилтеп кете бердим.
Кош эми сүйүү багы.
Кош эми сүйүү багы.
Мурдагы жакшы көрүү.
Жашабайт сезимдерде.
Кайрылып келбейм сага.
Көз жашың төгүлгөндө.
Көз жашың төгүлгөндө.
Кайырма:
Жүрөктөр сенсиз кагып.
Ыйлады дагы, дагы.
Кол шилтеп кете бердим.
Кош эми сүйүү багы.
Кош эми сүйүү багы.
А азыр башка менин,
Жанымдай сүйгөн жарым.
Түбөлүк коштошомун,
Мени эстеп кайгырбагын.
Мени эстеп кайгырбагын.
Кайырма:
Жүрөктөр сенсиз кагып.
Ыйлады дагы, дагы.
Кол шилтеп кете бердим.
Кош эми сүйүү багы.
Кош эми сүйүү багы.
Жүрөктөр сенсиз кагып.
Ыйлады дагы, дагы.
Кол шилтеп кете бердим.
Кош эми сүйүү багы.
Кош эми сүйүү багы.
Кош эми сүйүү багы.
Алыстан сага келем, алыс жактан,
Элесиң тынчымды алып, учат куудай.
Ал мени десте кармап тосподу,
Ошондо тээ алыска узатчудай.
Кайырма:
Гүлзарлар, жалгыз келдим, кечиргиле!
Жанымда силер билчү сүйгөнүм жок.
Унчукпайсың, сездиң беле, сездиң беле?
Бүт тааныш, көзгө сүйкүм туш тарабым,
Гүлзарлар кудум биздин убактагы.
Жаштарга кыналышкан суктанамын,
Биз сындуу биздин ошол курактагы.
Кайырма:
Гүлзарлар, жалгыз келдим, кечиргиле!
Жанымда силер билчү сүйгөнүм жок.
Унчукпайсың, сездиң беле, сездиң беле?
Ал мени сезиминен чыгарыптыр,
Жалгыз сен кайтып мага, гүл кармадым.
Ак сүйүм ак гүлүңдө калыптыр,
Дайым жаш, дайым сырдуу гүлзарларым!
Кайырма:
Гүлзарлар, жалгыз келдим, кечиргиле!
Жанымда силер билчү сүйгөнүм жок.
Унчукпайсың, сездиң беле, сездиң беле?
Көгүш кымкап жер жамынып көктөмдө,
Көктөм булут мөлтүр жашын төккөндө.
Мен атайлап бир кайрылдым кечээрээк
Биз жашынмак ойноп жүрчү өстөнгө.
Эске албай элеп жамгыр төккөнүн,
Жар боорунан жаркын гүлдөр издедим.
Алар да жок, бирок эсте калыптыр,
Чуркап өткөн сенин, менин издерим.
Көрчү-көрчү, кыял, чиркин, шашканын,
Көзгө элестейт беш көкүлдүү жаш чагым.
Балалык кез эске түшүп ушунча,
Байкабапмын жүрөгүмдүн сыздаарын,
Билбептирмин жүрөгүмдүн сыздаарын.
Эстесем көлдүн кууларын,
Эстеймин сени, Мунарым.
Ал күндүн тагы өчпөгөн,
Азыр да эстеп турамын.
Көңүлүм сүйгөн ынагым,
Көл жээги турган турагың.
Көрүнүп калып капыстан,
Көйгөйгө салдың, Мунарым.
Он алты жашта курагым,
Ойлоно берип куурадым.
Оймоктой бала кезимде,
Оймоктой бала чагымда,
Ок атып койдуң, Мунарым.
Көл дагы турду мелтиреп,
Көңүлгө көп ой энчилеп.
Жалжалым, өзүң узаттың,
«Жайында кайра келчи» деп.
Албырып оттой жанамын,
Айткандан кантип танамын?
Жаңылбайм айткан антымдан,
Жайында сага барамын.
Сезимдин өрттү тынчытпай,
Сезондо сага барамын,
Сезондо кайра барамын,
Жайында кайра барамын.
