Популярные азербайджанские песни.
Страница 5

Толук кез жайдын ысыгы, аптап, Күүгүм кирди айылды караңгы каптап. Ышкырык-күлкү, шаңдуу ыр менен, Боз балдар жүрөт көчөнү таптап. Кайырма: Айыл этегинде жалгыз там турат, Шаардык кыз келген, көңүлдү бурат. Кантип чакырып, таанышсам экен, Канткенде билип, сезимим туят? Демейде комсоо көрүнсө ал там, Айлыбызга берет бөтөнчө бир шаң. Жылдыздар батып, торгой үн салат, Чыкпайт шаардык кыз, атат жаңы таң. Кайырма: Бирибизден тымызын кызгана беребиз, А бирок эч кимибиз тааныша элекпиз. Ышкырык салып өйдө-ылдый улам, Канткенде чакырып, гүлүмдү сунам? Кайырма:

Кейпи начар кийими ала-дүлөк, Керзи өтүгү өзүндөй кара, жүдөө. Тачка сүйрөп, жан багып таңдан кечке, «Ош базарда» бир жетим бала жүрөт. Каргадайдан башына токмок салган, Каректерин карадым кош-кош жанган. Каректерин карасам, от айланбай, Чоң кишинин көзүндөй токтоп калган. Жеңи менен мурунун сүртүп алып, Желип барат, жүгүн ал түртүп алып. Кесел болгон кемпирдей тура албастан, Жерде жатат, жетимге тийчү жарык Капты ташып карааны караңдаган, Кабагынын баланын салаңдаган. Ата Журтум, бечара сени көрдүм, Ала качып көздөрүн алаңдаган. Билем кыргыз баласы экендигин, Тилеп турдум Теңирден эсендигин. Жалгыз ушул баланын тачкасында, Келе жаткансып сүйрөлүп Мекен бүгүн… Кейпи начар кийими ала-дүлөк, Керзи өтүгү өзүндөй кара, жүдөө. Тачка сүйрөп, таңдан кечке жанын үрөп, «Ош базарда» бир жетим бала жүрөт.

Сен менин жүрөгүмө жаз алып келдиң, Жаз менен жанга жагым наз алып келдиң. Күн нурун кирпигиңе тагынып алып, Күлмүңдөп гүлгө окшоп жасанып келдиң. Кайырма: Жаз менин көздөрүмдө, сенин көзүңдө, Жүрсөк да аппак карлуу кыштын өзүндөй. Ал жазды сен ээрчитип мага келгендей, Көңүлүм көктөм өңүн көргөн сезимде. Көздөрүң көздөрүмө учураганда, Бактылуу жоктой башка ушул ааламда. Көлкүлдөп эрип кетти сүйүү жазынан, Кыш дагы алы келбей кычыраганга. Кайырма: Көздөрүң көздөрүмө эркелегенде, Көлдөгү толкун болуп кетем мен эмне. Бүт дүйнө жаралгандай сүйүү дегенден, Бүт дүйнө багынгандай сүйүү дегенге! Кайырма:

Көркүңө көзүм тойбойт асыл эркем, Көөдөндө арзуу ыйлайт сага деген. Армансыз бул дүйнөдөн өтөт го дейм Айжаркын сени сүйүп, сага жеткен. Армансыз бул жашоодон өтөт го дейм Айжаркын сени сүйүп, сага жеткен. Мергендин огу жетпес аркарсыңбы, Мээнеткеч чырмаган же аркансыңбы. Адамдан сендей сулуу жаралабы, Акылдан адаштырган калтарсыңбы. Адамдан сендей сулуу жаралабы, Айжаркын адаштырган калтарсыңбы. Туйлаган агын сууда балык болуп, Тушалдым, туталандым карып болуп Адашып арзуудан жол таппай жүрсөм Айжаркын шоола чачкан жарык болдуң.

Түн сүйүүмдү сага болгон, Ушунча да эзесиңби? Сага арнап ырдап жатам, Сүйүүмдү сен сезесиңби? Кайырма: Сага арнаган ак сүйүүнүн, Кадырына жетесиңби? Макул болуп мени менен, Токтогулга кетесиңби? Жолугууга чакырайын, Жообун айтып келесиңби? Анчалык көп кыйнабачы, Алда мени сезесиңби? Кайырма: Айтчы гана, жообун айтчы, Алоолонуп күйүп барам. Анчалык көп назданбачы, Ал ансайын сүйүп барам. Келчи, гүлүм көп күтпөстөн, Максатыма жетсем окшойт. Күтө бербей Токтогулга, Алып качып кетсем окшойт. Кайырма:

Кара көз, асылзатым, Кашымда жүрчү жакын. Карааның издеп келем, Кайталап улам атың. Кайырма: Жаркылдап кашты кага, Жакшы сөз айтчы мага. Жүз жылы жашоочудай, Жүрөккө тапчы даба. Жароокер, жарпым жазчы, Жан дүйнөм тарткан санаа, Жарыгың чаччы кана, Жакшы сөз айтчы мага. Жарыгым, жакшынам, эй, Таалайым, татынам, эй. Карегиң тик кароого, Кантип мен батынам, эй? Кайырма: Көп кыздар бара жатса, Көрүнбөйт сенден башка. Бакытым өзүң болуп, Багындың махабатка. Жароокер, жарпым жазчы, Жан дүйнөм тарткан санаа. Жарыгың чаччы кана, Жакшы сөз айтчы мага. Жаркылдап кашты кага, Жакшы сөз айтчы мага. Жүз жылы жашоочудай, Жүрөккө тапчы даба.

Суранса укпас сөзүн далайдын, Суулардай аккан күндү самаймын. Сезимим жыргап, күлүңдөп жүзүм, Сени алып келчү жолду караймын. Кайырма: Жакшынакайым, жарк деп элесиң, Жан дүйнөм ээлеп, неге жеңесиң? Жашыл жарык нур жааган жол менен, Качан келесиң, эми качан келесиң? Кантейин күткөн кездердин көбүн, Каалабайм сенден өзгөнүн демин Карагым келип, караның издеп, Карайып барат көздөрүм менин. Кайырма: Сүйгөнүм, бүттүм, тушалып деги, Сүйүүсүз жашап, утабыз нени? Кубаты сыйкыр үмүтүм элең, Кучактап алды кусалык мени. Кайырма:

Койгондой мезгил сизге жүгүн артып, Саамайың былтыркыдан агыш тартып. Энекем, кагылайын картайбасын, Өмүрдүн кайыгында барат калкып. Энеке кагылайын картайбачы, Саамайың калыптыр го агыш тартып. Ааай, алтын энем мен үчүн канча чачың агарды экен. Энелер бар бул дүнүйө аста аста, Чалпалбай кармалгансыйт тең салмакта. Калыстыгы жок болсо эгер энелердин, Оодарылмак жер шарыбыз бир заматта. Калыстыгы жок болсо эгер энелердин, Оодарылмак жер шарыбыз бир заматта. Мммм, алтын энем мен үчүн канча түйшүк тарттың экен. Өмүрдүн шамын бизге эне жаккан, Кабагым кашым дебей барктап баккан. Эненин асылдыгын сыйлайлычы, Мени да , сени дагы эне тапкан. Эненин ыйыктыгын барктайлычы, Кадимки Манасты да эне тапкан. Эээй, алтын энем мен үчүн канча чачың агарды экен. Эээй, алтын энем мен үчүн канча түйшүк тарттың экен. Кабагым кашым дебей барктап баккан, Кылымдагы кыргызымды эне тапкан.

Ак көйнөгүң кийип келипсиң, Ак жоолугуң абдан жарашып. Ак куу моюн, сулуу жаш селки, Ай чырайың мынча жарашып. Кайырма: Мага жаккан аппак көйнөгүң, Күттүм эле кийип келет деп. Жок эле го анда жоолугуң, ай, Бүгүн турат желге желбиреп, Ак көйнөгүң желге желбиреп. Тээ алыстан көзгө чалынып, Ак жоолугуң абдан жарашкан. Аты жогуң шакек тагынып, Айтып турат эми талашпа. Кайырма: Жарашыктуу аппак көйнөгүң, Күткөн элем кийип келет деп. Жок эле го анда жоолугуң, ай, Бүгүн турат желге желбиреп, Ак жоолугуң желге желбиреп. Ай чырайлуу сулуу кара көз, Ак көйнөкчөн, аппак жоолукчан. Ак жоолугуң асти түшпөсүн, Бактылуу бол, кимге жолуксаң. Кайырма: Жолугууга аппак көйнөгүң, Күткөн болчум кийип келет деп, Жок эле го анда жоолугуң, ай, Бүгүн турат желге желбиреп, Ак жоолугуң желге желбиреп.

Урпактары Манастын, Улап келген тарыхын. Кыргыз элим байыртан, Кылымдардын жарышын. Мейманына урматтап, Койгон колдо баарысын. Бөрү тери жамынып, Бөлгөн кантип жарысын? Орун алып орток деп, Оңдоп алып турмушун. Таарынтканда ашыкча, Татып жүрүп ким тузун. Өзү келип тийишип, Кордоп жатса уул-кызын, Катылгандын катыгын, Берип келген кыргызым. Өзбек тууган, не керек? Жалган жалаа койгондун. Кыргыз сыйлап төрүндө, Кыйын десе толгондуң. Кыргыз нанын жеп жатып, Кыйшык сөзүң оңдонгун. Биздин жерде жашасаң, Биздин салтты колдонгун. Мал арыгын баккандын, Бармактары май жалайт. Киши арыгын баккандын, Оозу бир күн канжалайт. Деген сөз бар илгертен, Акылсыздар аңдабайт. Өзбектин түркөйү, Сөз маанисин тандабайт. Өзбек деген тууганда, Өзүмчүлдүк арбыйбы? Сырттан көчүп келишип, Байлык менен мал жыйды. Ач көздүгү ашынып, Алгач баштап кан кыйды. Ата журтту сактайм деп, Азаматтар жан кыйды. Юлдуз деген ыр ырдайт, Чаң чыгарып таңдайды. Кордоду деп кыргыздар, Бет тырмачу кандай бу? Кулдай болуп кутуруп, Куулук менен алдайбы? Кыргыз эли жакпаса, Өз элине барбайбы? Таарынса эгер кыргызга Ташкентине барбайбы? Касапчыга мал кайгы, Кара эчкиге жан кайгы. Боордошуп жашасак, Болбос эле зар, кайгы. Өзбектин жаманы, Өзү баштап андайды. Уят кылып жакшысын, Узун сөзгө калбайбы? Өзбектей кыргызым, Өзү келип тийишпейт. Жашап жүрүп кыргызда, Жаман мейман күйүшпөйт. Коноктугун унутуп, Кой дегенди билишпейт. Сабак болсун башкага, Кимдер кулак түрүшпөйт. Бийигидир кыргыздын, Бир туугандай санашса. Ынсабыңды бек туткун, Ыйманыңа жараша. Жакын коңшу деп койсо, Жаман ойго жанашпа. Төркүн эмес, бөлөк эл, Төрдү келип талашпа. Биздин жерге келгендер, Биздин салтты тутунмай. Ынтымактуу бололу, Ырыскыны учурбай. Бизге кымбат нерсе жок, Биримдиктин кутундай. Кыргызстанды сүйөлү, Биздин тилек ушундай.

Жашоонун бул турмушта маңызы эмне? Байлыкпы басып жыйган катып тенге? Адамдын жанын ажал алам десе, Арачы болор бекен алтын тенге? Жашоонун маңызы дейт ден соолукта, Ансыз да айтышкандай өмүр кыска. Жаралып бул дүйнөгө келген бакыт, Жаркылдап күлүп жүрсөң жай да, кыш да. Жашоонун бул турмушта маңызы эмне? Бийликпи убактынча өткөн төргө? Бел калып бетегеси кеткениндей, Бектердин түбөлүгү болбойт элге. Жашоонун маңызы дейт көңүлдөрдө, Жакшы сөз жарык чачат өмүрлөргө. Бирибиз-бирибизге сыйлуу карап, Жылуу сөз арнайлычы колдон келсе. Жашоонун бул турмушта маңызы эмне? Көр тирилик жай алдырбас акча беле? Артыкча азгырыгы табышмактуу. Адамзат арыла албай келет неге? Жашоонун маңызы дейт үй-бүлөдө. Улаган урпагыңды улуу күнгө, Жана да достук деген кымбаттык бар. Жашоонун көркүн аччу болуп бирге, Жашоонун бул турмушта маңызы эмне?

Ким элек, ким болдук?,- деп Суроонун жообун издеп. Аскадай абийир болсо, Алдыкпы аны түздөп. Аскар-зоо намыс урап, Ала-Тоом ыйлап турат. Ушул күнгө жеткиргендер Береби элге сурак? Арман ай, кыргыз элим Айласын таппай турат. Үй бүлөө багабыз деп, Үшкүрүп бакыт издеп, Жүрүшөт башка өлкөдө Бир эмес миңдеп, жүздөп. Алыскы сапардагы Бир тууган, боорум кыргыз. Таң берем кайратыңа Ийилгис, такыр сынгыс. Күн берет кыйналганын Ай күнүң күлүп Чынгыз. Эр Манас тукумдары Ээрчишип закымданып. Күн санап кеткендердин Аягы басылбады. Чоңдорун кооз сүйлөп Чокчоңдоп бакылдады. Күнүгө жүз айтышат Жакшы күн жакын калды. Эл ишенбей калганына Жетпейби акылдары? Абийирди жоготтукпу, Табабыз кайдан алып Аксымдар сүйлошөт го Асмандан айды алып, Тим койсок, жерди бүтүн Жутушат чайнап алып. Түшүнчү бир тууганым Булар кетишет пайдаланып. Арбактар кечиргиле Биз кеттик майдаланып. Жакшы күн сөссүз келет Жабыркап чөмүлбөгүн. Көрбөйүн, укпайынчы Кабыргаң сөгүлгөнүң. Башка элге уят болуп Бечара көрүнбөгүн. Бир тууган боорум кыргыз Бириндеп бөлүнбөгүн Жараткан кечирбейт го, Эми кан төгүлгөнүн. Кыргызым качан, кайдан Акчага сатылчу эле? Түндүсүң, сен түштүк деп Бир-бирин басынтчу эле?.. Жакшысын даңазалап Жаманын жашырчу эле.. Жабыркап калса бири Жардамга шашылчу эле.. Ушундай ынтымакта Жашасак болбойт беле.. Депутаттык керек эмес Бир бүтүнмекн керек. Ажолук керек эмес Урпагың эсен керек. Журтташым ойлонолу Биз эмне курал белек. Болбогон акча үчүн Ар кимге болдук желек. Кудайдан корколучу Болбойлуу мерез сенек. Энелер ынтымактын Эшиги болуп келген. Терметип ырыскынын Бешиги болуп келген. Кээ бир аялдар ажаандыгы Тирүүлөй бизди сойду. Сен чүйлүк, оштуксуң деп Ынтымак такыр жойду. Аттиң ай, араңардан Бир Каныкей чыкпай койду. Сөз өтөөр, салабаттуу Курманжан чыкпай койду. Элеси канча өтсө да, Эсимден кетпей турат. Насаатын элге айтканга Бир Чыңгыз жетпей турат. Ким болдук, биз ким элек? Улуу журт урпагы элек.. Бириндеп жоголбойлу Бизге азыр Манас керек. Шору көп кыргызым ай, Ушундай болот белек.. Уул-кызды ойготуучу Ынтымак бизге керек. Аталар сактап келген Мекенди ойлон кыргыз! Аздектеп бапестеген Энени ойлон кыргыз! Тирүүлүк бейишиндей Жериңди сакта, кыргыз! Бирөөнүн бийлиги үчүн Элиңди атпа, кыргыз! Коңшулар сынап турат Бүт дүйнө турат карап. Бир-бириң сатпа кыргыз Жаманын жогот бекит Жакшыны макта кыргыз! Кыргыз…мммм.мммм Бүт дүйнө карап турат Коңшулар сынап турат. Бир-бириң сатпа кыргыз Жериңди сатпа кыргыз!

Булактай көздөрүң башкача экен, Бул кечте сага эч ким жакпаса экен. Мен сага сүйөм деп айткычакты, Кимдир бирөө озунуп айтпаса экен. Ботодой көздөрүң бал-бал жанат, Канбаймын карегиң талбай карап. Мага эми эч качан тынчтык бербес, Махабат жүрөккө салган жараат. Мага сен сурандың келиңиз деп, Махабат ыр ырдап бериңиз деп. Ырымды баштадым сүйүнүчтөн, Өзүм да жүргөнсүп сени издеп. Термелген кирпигиң төгүлөт да, Көздөрүң көзүмө өбүлөт да. Маңдайың жаркырап күлүп бассаң, Маралдай маңкайып көрүнөт да. Ирмелген кирпигиң төгүлөт да, Көздөрүң көзүмө өбүлөт да. Маңдайың жаркырап күлүп бассаң, Маралдай маңкайып көрүнөт да. Буралып, ийилет кымча белиң, Кыйналып, күйүгөт мынча демим. Ырымдын аягын бүтүрбөстөн, Жанымда узакка турса дедим. Тартуулап көөнүңө таттуу кумар, Койкоёт моюнуң ак куу сымал. Татына көркүңө көз тийбеске, Тагылсам дедим мен сага тумар.

Бул жомок өзөгүмдү өрттөп сөгөт, Чындыгын ырастап ий бул жомоктун, Ээн талаа эрме чөлдө апапак куш Дөнөнбайлап учуп жүрөт. Дөнөнбай, Дөнөнбай, Дөнөнбай… Казактын кең Дархан талаасында, Ээн талаа эрме чөлдүн арасында. Желмаян төөгө миниип бир байбиче, Желдирип келе жатты шашке маалда. Ким дейсиң, бул байбиче Найман апа, Азыр ал тагдырына абдан капа. Жалгызын жоготконго ичи ачышып, Жалдырап көзүн салат эки жакка. Бечара улутунуп ыйлап, ыйлап, Бел тутуп өткөн күндү эске салат. Жалгызын кандай кылып чоңойтту эле, Жалгызы боор көтөрүп чоңойгондо, Жаа тартып, кылыч шилтеп торолгондо, Жарады эл ишине, ар намыска, Жаш-кары баары көрдү жоо чабышта. Айлардан ай алмашып айдан жылга, Айланып убакыт да алга жыла. Бактылуу асыл күндөр өтө берди, Баа жетпес алмаштырбас алтын га да. Жараткан оо Кудай ай, атаганат. Капыстан чуулгандуу кептер тарап, Кыргызым дүрбөлөңгө түшүп замат. Тургула! Тургун элим жоо келди! деп, Угулду үндөр улам жаңырыктап. Аттанып кыргыз элим жоого каршы, Алдыда уулу барат колдун башы. Бечара Найман эне калып калды, Уулуна берем деген бышпай ашы. Оо, Кудай ай жок дегенде, Өз колуман акыркы даам берсем не? Токто, кагылайын кайрылчы артка, Деп зар какшап калып калды Найман эне Күндөрдөн күн алмашып өтүп жатты, Күндөрүн үзбөй эне күтүп атты. Жүрөгү бир жамандык билдиргендей, Түшүнө алда нелер кирип атты. Тигине, келатышат түрлөрү бар чаалыккандай, Тилеги уулун көрсө сүйүнүчтөн маңдайы жарылчудай. Эмнегедир көрүнбөйт го уул элеси, Курган жүрөк бир башкача туйлайт да, Бул эмнеси? Байбиче деп, Кеп баштады уруу башы, Бардаш кыл эсиңди жый садагасы. Барымтага түшүп кетип жалгыз уулуң, Байкабадык биз аны кара басып. Жок, жок, жок! Чучуктай чаңырды эми байкуш эне, Жоламан сени ушинтсин дедим беле?! Кайгырып, боздоп ыйлап, зар какшаса, Кара жердигинен түткөн белем. Энеге эми баары бирдей болду, Эңсеп күтөт уулунун келчү жолун. Жылдар өттү баары бир эне күтөт, Жылдызы келчүдөй бир сунуп колун. Бир күнү түшкө маалы үй жанынан, Биригип кербен өтүп бара жатты, Байбиче кербендерге кымыз сунуп, Ак бата, ак тилегиңер уулума деп, Бечара Найман кемпир тилек кылды. Аңгыча кербен башы сөз баштады, А, байкуш эне ага кулак түрдү. Келатып эрме чөлдүн арасынан, Кер мурут жигит көрдүм төө кайтарган. Сезбестен чөлдүн аптап ысыктыгын, Сенделип басып жүрөт төө артынан. Сүйлөсөң жооп бербей башын катат, Сүрдөнүп киши көрсө ары басат. Уулум, бери келгин жакын десем, Умтулуп маңкурт сымал бизден качат. Сезди эне ал Жоламан уулу экенин, Уулумду издөөчү мен бекемин. Шерт байлап мына ушинтип чыкты жолго, Төө минип, камчыланып оңго-солго. Аптадан өтүп калды чыкканына, А, Кудай жеткире көр максатыма. Алыстан калың төөнүн үйүрүн көрүп, Ашыкты ылдамдатып камчылана. Жел жетпейт желгенине желмаяндын, Бат эле кирип барды төөгө жакын. Төөчүнү көрөр замат дароо таанып, Кыйкырды Жоламан! деп үнүн баарын. Кыйкырык үндү угуп жалт карады, Көздөрү эне көзүн бир арбады. Буулугуп эне турду уулун тиктеп, Бурулуп уулу кетти мал сыңары. Кулунум деп учуп түштү желмаяндан, Кургурум тааныйсыңбы бул мен апаң. Эстечи атыңды айтчы, атыңды айтчы, Эрмегим билесиңби ким сенин атаң? Уулу дал болгондой башын чайкап, Долдурап үн чыгарып маңкурт деди. Ушул сөз кулагы угуп байкуш эне, Уугуп сүйлөй албай ыйлай берди. Жок, кулунум сенин атың маңкурт эмес, Жоламан сенин атың кургурум ай. Атаңдын атын унутупсуң аның кандай? Атаңдын аты болсо Дөнөнбай, Дөнөнбай, Дөнөнбай. Оо, таш боор адам, Качанкыга бир-бириңди кордойсуңар? Эмне үчүн оо, катыгүн, Адам деген атка татык болбойсуңар? Деп зар какшап ыйлап жатты Найман эне, Аңгыча көрүп калды не бир караан. Көрө сала сурады уулунан ал, Келе жаткан кимдер болот эки адам? Кожоюн деди маңкурт, Өзүнөн өзү коркуп, Кокуй анда мени айтпа кайра келем. Бүгүн түнү мекениңе алып кетем. Айтып бүтүп Найман эне жүрүп кетти, Аңгыча эки жуңжуң жетип келди. Тигил ким качкан сенин жаныңдагы? Айткының өлтүрөбүз азыр сени. Билбеймин, энеңмин деп өзү келди, Билегим кармап алып ыйлай берди. Жалган ал энең эмес деп байкушту, Өлтүргөнү келген сени деп коркутушту. Алдыгы тебетейиң жулуп алып, Башыңды кайнак сууга малат деди. Эх, мыкаачылар маң кылганы аз келгенсип, Эми келсе аткының деп жааны берди. Адамзатты айбан кылган макулуктар, Ардантышып маңкуртту жөнөп кетти. Аңгыча күүгүм каптап айлананы, Ай чыкты сүттөй кылып эрме чөлдү. Элине алып кетем деп эне келсе, Эссиз уул өз энесин ажал көрдү. Келет эне уулуна жай бастырып, Бечараны ажал бол деп шаштырып. Адамзаттын бул ишинен жийиркенгендей, Ай да кетти булуттарга жашырынып. Жоламан, Жоламан деп эне келет, Жалгызым кайдасың? деп сыздай берет. Токто! Кагылайын атпа! Атпа! бул мен апаң, Деген сөздү ээн талаа жутуп кетет. Тепчилди жебе эне жүрөгүнө, Термелип ылдый карай кулап барат. Жоолугу моюн ылдый шыпырылып, Жомокто куштай болуп сүйлөй учат. Кулунум, тааныйсыңбы бул мен апаң? Атың ким? Атың сенин Жоламан. Атаң ким? Кургурум ай, Атаңдын аты болсо Дөнөнбай, Дөнөнбай, Дөнөнбай… Бул жомок өзөгүмдү өрттөп сөгөт, Чындыгын ырастап ий бул жомоктун. Ээн талаа эрме чөлдө апапак куш Дөнөнбайлап учуп жүрөт, Дөнөнбай, Дөнөнбай, Дөнөнбай…

Сааттарды саначу элек, Сабактан биз тарачу элек. Эртеңки күн кызыктырып, Эңсөө менен карачу элек. Ак тилектүү балдар элек, Ар кесипти тандаар элек. Чоң турмушка кадам таштап, Чоң кишиче карар элек. Алды жакка шашылганбыз, Ак гүлдөрдөй ачылганбыз. Тагдыр берген жолдор менен, Жылдыз болуп чачылганбыз. Ушунчалык мезгил батпы, Жыйырма жыл кантип акты? Келдик мына классташтар, Жолугуубуз кандай жакшы. Келечекте максат көздөп, Кеткен күндү бүгүн эстеп. Бирге келсек сүйүнгөнсүйт, Биз окуган эски мектеп. Өз мыйзамын бекем тутуп, Өмүр ченем безет кызып. Коштошолу көрүшкөнчө, Колубузду бекем кысып. Ушул күндү кайра келсек, Унутпайбыз такыр, эстеп. Аман болсун эже-агайлар, Аман болсун биздин мектеп. Аман болсун классташтар, Аман болсун биздин мектеп. Бар бол дайым биздин мектеп, Биз окуган куттуу мектеп, Бизди күткөн эски мектеп.

Көңүл сүйгөн нур кызым, Мен көксөгөн жылдызым. Сүйүп калдым кантейин, Таэжемдин тун кызын. Кайырма: Бөлө, бөлө, бөлөм деп, Бөлөм үчүн мен өлөм деп. Күтүп жүрөм өзүңдү, Не болсо да көрөм деп. Эй бөлө, бөлө, бөлөм деп, Сен үчүн мен өлөм деп. Күтүп жүрөм өзүңдү, Не болсо да көрөм деп. Айткан сөздү оболу, Мен күткөндөй болбоду. Катуу тагдыр кантейин, Экөөбүздү кошподу. Кайырма: Балалыктын туптунук, Ууз сүйүүсүн арнаган. Жылдар өтсө арадан, эй Жолугарбыз кайрадан. Кайырма:

Кейибей бул жашоодо башың көтөр, Кедейлик, бул күндөр да өтөр, кетер. Кемийт дейт хандын тузу, кези келсе, Кедейлик уят эмес, эгер билсең. Байлыгың — колдун кири, жууса кетет, Балага мээрим болсун, урмат менен. Бапырап тынч жашасаң, ошол бакыт, Баарынан бейпил болсун Ата Мекен. Байлыкка кимдер гана умтулбаган, Байлыгы аз адамдар тынч уктаган. Байлыктын азабы көп, түбү түпсүз, Байлыгың адамды жөн куткарбаган. Басынып кереги жок байлык үчүн, Балдарың болсун сени урматтаган. Бардыгы өтөт, кетет изи калбай, Баарынан бала кымбат көч улаган. Күндүн да түнү болот капкараңгы, Күүгүмдүн таңы болот, жарык жаңы. Кундуздай кара чачың кечээ болсо, Кубулуп эртең башка, бубак басты. Жетишпес оокат бүгүн, эртең башка, Жетилет уулуң дагы, кызың дагы. Жемиши болот жаздын, күздү күтсөң, Жер эне бейпил болсо, болот баары. Армансыз бул жашоодо адам болбос, Аягың бир төгүлсө, кайра толбос. Аярлап күтсөң токтойт байлык дагы, Адашып бир жоготсоң кайра конбос. Адамды сынайт экен бакыт дагы, Асырап ары, келген кир жолотпос. Аялуу буюмуңдай аруу күтсөң, А балаң түбөлүктүү болот жолдош. Азамат эмгектенип уйку билбейт, Арсыздар бекер жүрүп күн кечирет. Ак эмгек жерде калбайт, элиң баалайт, Адалдык атак берет, даңкты берет. Адамды адам кылган — асыл эмгек, Байлыкты, бакытты да ал алып келет. Алтын баш аман болсо, акыры бир күн, Алтындан аяк алып суу ичет. Кейибей бул жашоодо башың көтөр, Кедейлик, бул күндөр да өтөр, кетер.

Айылга барганымда туулуп-өскөн, Көрдүм мен балалыкты шибер кечкен. Көз нуру сүртүп өтүп көңүлүмдү, Ыр келди куса менен жүрөк эзген. Бала чак, бала чак, Кандай сүйкүм карасак! Айтса жакын жүрөккө, Аты өзүнө жарашат. Балалык, балалык, Бакыт үчүн жаралып. Эл тилеги өссүн деп, Эртеңдерге баралык. Көргөндө көздөрүмдөн жанып учкун, Бактылуу балалыктын үнүн уктум. Өңүндө менин өңүм турган сымал, Өз эмес, ырын дагы сагыныпмын. Ак терек, көк терек, Сизден бизге ким керек? Гүлдөй сүйкүм гүлүм кыз. Келсин бизге тезирээк. Ак терек, көк терек, Сизден бизге ким керек? Айдай сүйкүм айым кыз, Келсин бизге тезирээк. Кайрылбай сагынсак да, самасак да, Канча ирет кыйбай кылчак карасак да. Эркиме койбой өткөн мезгил учуп, Эсиме түшөт күндөр бала чакта. Бала чак, бала чак, Кандай сүйкүм карасак! Айтса жакын жүрөккө, Аты өзүнө жарашат. Ак терек, көк терек, Сизден бизге ким керек? Күндөй сүйкүм Гүлүм кыз, Келсин бизге тезирээк. Адамзат жолун улап жаралыпмын, Ааламга күлкүлөрү таралышсын. Агарып аталардын батасынан, Асманы бүркөлбөсүн балалыктын. Бала чак, бала чак, Кандай сүйкүм карасак! Айтса жакын жүрөккө, Аты өзүнө жарашат. Ак терек, көк терек, Сизден бизге ким керек? Күндөй сүйкүм Гүлүм кыз, Келсин бизге тезирээк.

Билинбестен мезгилдердин сынагы, Билбейм качан, кайсы жолдон сурады. Жетип келип, колдон алды байкатпай, Алыкулдун ак боз атчан курагы. Ай-жылдарды аралатып кошуп жаш, Кечээ гана турдум эле тосуп жаз. Күлгүн чакты чакыргансыйт күз жакка, Алыкулдун ак боз минген отуз жаш. Өмүр, чиркин, суудай экен агылган, Бүгүнкүдөн эртеңи көп жаңырган. Алды кызык, арты өкүнүч сезилип, Жаштык күндөр жазда калып сагынган. Көлөкөсүн көргүм келбей жайдын да, Көңүл кушум көктөм жыттуу айдыңда. Канча жашоо буюрганын ким билет, Калгым келет жашыл жаздын айлында. Жаштыгымды омуроолоп качырып, Туягынан даңкандары чачылып. Алыстарга ала качат ак боз ат, Отуз жаштын тоолорунан ашырып. Кечээ эле тиги кырда жок элең, Кайдан келдиң, боз ат минген отуз жаш?

Көзүмдү албай коломтонун отунан, Көөдөнүм өрт, шуу үшкүрүп олтурам. Тагдыр турат коломтого байлануу Таштап кетсем не болот деп чочуган. Арзуу бизге азап болду кайдагы? Асылкечим, бир сөз айтчы жайдары. Агай, мени өзүң элең азгырган, Астыртадан көздү кысып, жазгырган. Калбай ээрчип, күндө белек калтырып, Карындаш деп эркелетип, наз кылган. Ал ансайын жүргөн элем тартынып, Моюнума колуң турса артылып. Бирге сыздап жүрөктөгү жарабыз, Биздин дайым бирге дүйнө санаабыз. Арзуу деген азап экен туйланган, Жакын туруп алыс минтип арабыз. Көңүлүбүз, Көңүлүбүз толгон кезде муң-зарга, Бей убакта, Бей убакта биз келебиз гүлзарга. Жалын сүйүү болсо дагы ортобуз, Жаным, неге биз сүйүүдөн коркобуз? Эч жөнү жок, өзүбүздө күнөөлөр, Эки жүрөк экөөбүздүн эркебиз. Булганычтуу ушак кылаар бирөөлөр, Бул сүйүүнү аздек сактап жүрө көр. Жашырынган сүйүү — ушул сүйүүбү? Жанды кыйнап бүттү сырдын түйүнү. Алысташып жашайлычы, агайым, Азап толду сени кыя албай, үйүңдү. Мен тагдырдан өз теңимди табайын, Сизди болсо, жан туйгум деп санайын.

Ким элек ким болдук деп, Суроонун жообун издеп, Аскадай абийир болсо, Алдыкпы аны түздөп Аска-зоо намыс урап, Ала-Тоом ыйлап турат Ушул күнгө жеткиргендер, Береби элге сурак. Арман ай кыргыз элим Айласын таппай турат Үй-бүлө багабыз деп, Үшкүрүп бакыт издеп Жүрүшөт башка өлкөдө Бир эмес миңдеп, жүздөп Алыскы сапардагы Бир тууган боорум кыргыз Таң берем кайратыңа, Ийилгиз такыр сынгыз Күн билет кыйналганын Ай гүлү, күбө жылдыз Эр Манас тукумдары Ээрчишип закымдады Күн санап кеткендердин Аягы басылбады Чоңдорүң кооз сүйлөп Чокчоңдоп бакылдады Күнугө жүз айтышат Жакшы күн жакын калды Эл ишенбей калганына Жетпеди акылдары Абийирди жоготтук го Табабыз кайдан алып Аксымдар сүйлөшөт го Асмандан айды алып Тим койсок жерди бүтүн Жутушат чайнап алып Түшүнчу бир тууганым Булар кетишет пайдаланып Арбактар кечиргиле Биз кеттик майдаланып Жакшы күн сөзсүз келет Жабыркап чөмүлбөгүн Көрбөйүн укпайынчы Кабыргаң сөгүлгөнүн Башка элге уят болуп Бечара көрүнбөгүн Бир тууган боорум кыргыз Бириндеп бөлүнбөгүн Жараткан кечирбейт го Эми кан төгүлгөнүң Кыргызым качан кайдан Акчага сатылчу эле Түндүксүн сен түштүк деп Бир-бирин басынтчу эле Жакшысын даңазалап Жаманын жашырчу эле Жабыркап калса бири Жардамга шашылчу эле Ушундай ынтымакта Жашасак болбойт неге Депутаттык керек эмес Бир бүтүн мекен керек Ажолук керек эмес Урпагым эсен керек Журтташып ойлонолу Биз эмне курал белек Болбогон акча үчүн Ар кимге болдук желек Кудайдан корколучу Болбойлу мерез сенек Энелер ынтымактын Эшиги болуп келген Терметип ырыскынын Бешиги болуп келген Кээбир аялдар ажаандыгы Тирүулөй бизди сойду Сен Чүйлүк Оштуксуң деп Ынтымак такыр жойду Аттиң ай араңардан Бир Каныкей чыкпай койду Сөз өтөр салабаттуу Курманжан чыкпай койду Элеси канча өтсө да Эсимден кетпей турат Насаатын элге айтканга Бир Чыңгыз жетпей турат Ким болдук биз ким элек Улуу журт урпак элек Бириндеп жоголбойлу Бизге азыр Манас керек Шору көп кыргызым ай Ушундай болот белек Уул кызды ойлойлучу Ынтымак бизге керек Аталар сактап келген Мекенди ойлон кыргыз Аздектеп бапестеген Энени ойлон кыргыз Тирүулүк бейишиңдей Жериңди сакта кыргыз Бирөөнүн бийлиги үчүн Элиңди атпа кыргыз Коңшулар сынап турат Бүт дүйнө турат карап Бир-биринсакта кыргыз Жаманын жашыр бекит Жакшыга мактан кыргыз Жаманын жогот бекит Жакшыга мактан кыргыз Кыргыз

Сөзү. Элмирбек Иманалиевдики Обону. Сыймык Бейшекеевдики Айдың көлдүн кылаасы калкылдаган, Таң нуруна татына жаркылдаган. Топ ак куулар бийлешет өмүр бийин, Толкундардын күүсүнө шарпылдаган. Ак куулар ак пейилден жаратылган, Моюндары аппак ай жаңы тууган. Токтоп берсе бир сүйүп алгың келет, Толкундарга өптүргөн канатынан. Карап эле тургуң бар карап эле, Саматат да, каратат жана деле. Ак куу болуп кетсем деп ойлоносуң, Же болсо не ак куулар адам эле. Анткен менен ак куулар аруу жандар, Түспөлүндөй апакай арыңар бар. Бизде кордойт жалгызды, силердечи? Бирөөн таштап кетпейсиңер калганыңар.

Сел болуп агылбайсыңбы? Сезимге багынбайсыңбы? Сенектик ээлеп алганбы Сен мени сагынбайсыңбы? От болуп жалындайсыңбы Оргуштап агылбайсыңбы Опкоолжуп жүрөк туйлатып Ойлонуп сагынбайсыңбы Карекке кабылбайсыңбы Кайра эми табылбайсыңбы Катарлаш баскан жаштыктын Кайрыгын сагынбайсыңбы Күнүмдү экчегенсиңби Күүгүмдү беттегенсиңби Күргүштөп өткөн жаштыктын Күрдөөлүн эстебейсиңби Турмуштан өксөгөнсүңбү Тумчугуп бөксөрөсүңбү Түйшүксүз сүйүү күндөрүн Түшүңдө көп көрөсүңбү Тагдырды жектегенсиңби Таалайды чектегенсиңби Ташкындап турган жаштыкты Тамшанып эстебейсиңби Үшкүрүп ээх дебейсиңби Үйрүлүп кетпе дейсиңби Үлбүрөк ошол кездерге Үндөсөм кеч дебейсиңби?

Бул өмүрдө сиздей жан Болбостур ата Буулуксам да бөксө жерим Толбостур ата Өкүт кылып кайрылбасын Билип турсам да Өзүңүзгө сагынуу эч Солбостур ата Сиздей болбостур ата Өзүңүзгөй асыл жан Болбостур ата Акыл айттың жугумдуу Кынаптап ата Адам кылган тарбияңа Ырахмат ата Биримдикке чакырат Накыл сөздөрүң Бизден алыс кетсеңиз да Адам кылган тарбияңа Ырахмат ата Арманымды баардык жанга Билгизбейм ата Арамдыкты жан дүйнөмө Киргизбейм ата Антым ушул тирүүлүктө Буюрса кудай Атыңызга жаман сөз Тийгизбейм ата Айкөлүм атам Менин байтөрүм ата Атыңызга жаман сөз Тийгизбейм ата Ыраактап ата Ырахмат ата сизге Атыңызга жаман сөз Тийгизбейм ата Антым ушул тирүүлүктө Буюрса кудай Атыңыздан алат сөз Тийгизбейм ата

Бир болчу келген кечээбиз, Билгизбей жанды нетебиз. Керемет ушул өмүрдө, Кездешпей кантип кетебиз. Кайырма Бир тааныш бойдон экөөбүз, Билишпей кантип өтөбүз. Көз тааныш бойдон экөөбүз, Көрүшпөй кантип өтөбүз. Сен келген кече шаң болуп, Сезимге аткан таң болуп. Жүрөкө бердиң жылуулук, Жүз жылда келчү жан болуп. Өзүңдөн сурайм жарыгым, Өчүрбө жүрөк жалынын. Күйсө бир күйсүн өрттөнүп, Күтүүгө жетпейт сабырым.

Камынышып улуу жолго, алыска, Кармаштардан алалы деп калыс баа. Кызыл туусун бийик кармап баратат, Кыргызыма жарайлы деп намыска. Эрназар, Үзүр, Мунарбек, Амантур, Акжол, Жоламан. Жеңиштин туусу желбиреп, Ар дайым бар бол, бол аман. Ар бириңер бийик коюп баркыңды, Атпай журтка тааныткыла калкыңды. Бата тилеп, колдоп аткан кыргызга, Белек кылып коло, күмүш, алтынды. Айсулуу, Мээрим, Айпери, Олимптен утуп кайт эми. Элиза менен Денисти, Элибиз мактап айт эми. Спортчулар элибиздин эр жүрөк, Силер менен сыймыктанып, эл сүрөп. Кыз-уулдарың намыс үчүн турганда, Кыргыз туусу турат дайым желбиреп. Жеңишти айтсын жардана, Кубаныч, Эрлан, Сардана. Бекзат, Айаал чыкканда, Бүт дүйнө турсун таңдана. Жарыштарда бийиктерге жол болсун, Жолборс сымал жулуп чыгып олжосун. Журтубуздун чыгаан жигит-кыздары, Жаратканым баарыңарды колдосун Намыска туулган уул кыздар Байракты түшүрбөс жылдыздар Манастап ураан чакырып Жеңишти күтөт КЫРГЫЗДАР!

Атка салгап дилдейсиң, Ачылган кызыл гүлдөйсүң, Бир күнү оору, бир күн соо… Алымкан, азабың тартсам билбейсиң. Бетегелүү майданым, Пейли жакшы жайдарым! Көлөкөлүү майданым, Көөнү жакшы жайдарым! Букардын тоосу бурулуш, Бурулуп учат улуу куш. Бурулуп мага келе кот, Алымкан, муңдууга салбай кыйын иш!.. Кашкардып тоосу кайрылыш, Кайрылып учат улуу куш. Кайрылып мага келе кет, Алымкан, карыпка салбай кыйын иш!.. Саркештеп тиккен жоолугуң, Сар санаа кылат жоругуң, Көккештеп тиккен жоолугуң, Көп санаа кылат жоругуң. Токтогул черткен «Жаш кыял» Тыңдасаң боло, Алымкан, Ак шайы жоолук колго алып Булгасаң боло, Алымкан, Аз күнчөлүк өмүрдө Жыргасаң боло, Алымкан!..